Ekwador

Większość narodowości — w tym obywatele UE, USA, Kanady, Australii i Nowej Zelandii — może wjechać bezwizowo w celach turystycznych lub biznesowych na okres do 90 dni w ciągu każdych 12 miesięcy. Niektóre narodowości mogą podlegać opłacie wzajemności przy wjeździe, choć zdarza się to rzadziej niż w krajach sąsiednich.

Do 90 dni łącznie w dowolnym 12-miesięcznym okresie, z możliwością przedłużenia. Dłuższy pobyt związany z pracą, studiami lub rezydencją wymaga wcześniejszego złożenia wniosku o odpowiednią kategorię wizy w ekwadorskim konsulacie.

Konieczna jest karta kontroli tranzytowej (TCT, 20 USD) oraz opłata parkowa (200 USD dla dorosłych cudzoziemców). Liczba odwiedzających jest ograniczona, by chronić kruchy ekosystem wysp, dlatego warto rezerwować wycieczki z wyprzedzeniem.

Ekwador przyjął dolara amerykańskiego jako oficjalną walutę w 2000 roku. Eliminuje to ryzyko kursowe dla podróżnych z USA, Wielkiej Brytanii, Australii i Kanady i znacznie ułatwia planowanie budżetu — poza dużymi miastami nadal przydaje się jednak gotówka.

Szczepienie przeciw żółtej gorączce jest wymagane tylko w przypadku przyjazdu z niektórych krajów Afryki lub Ameryki Południowej — należy wtedy mieć przy sobie Międzynarodowe Świadectwo Szczepienia. To nie jest wymóg obowiązujący wszystkich podróżnych, warto sprawdzić go w oparciu o własną historię podróży.

Zasadniczo nie — lepiej pić wodę butelkowaną lub stosować metody uzdatniania. Większość restauracji i hoteli standardowo zapewnia wodę butelkowaną.

Quito leży na wysokości około 2850 metrów, a lotnisko również znajduje się wysoko, dlatego pierwszy dzień warto spędzić spokojnie, dużo pić i ograniczyć alkohol w trakcie aklimatyzacji.

Najpraktyczniejszym rozwiązaniem są loty krajowe — Galapagos leżą około 1000 km od wybrzeża, a do Amazonii dojeżdża się zwykle przez Cocę, Lago Agrio lub Tenę, a dalej kanoe lub małym samolotem terenowym.