ญี่ปุ่น

ประตูโทริอิสีแดงชาดนับพันบานที่ศาลเจ้าฟุชิมิอินาริไทฉะเรียงรายขึ้นไปตามภูเขาอินาริ เป็นเส้นทางเดินไป-กลับใช้เวลาประมาณ 2-3 ชั่วโมง ไม่เสียค่าเข้าและเปิดตลอด 24 ชั่วโมง — แนะนำให้ไปก่อน 7 โมงเช้าหรือหลังพระอาทิตย์ตกดิน จะได้เห็นประตูโทริอิช่วงล่างโดยไม่ต้องเบียดกับฝูงคนที่แน่นขนัดตั้งแต่สายจนถึงเย็น คินคะคุจิหรือวัดทองเป็นจุดหมายแบบอาคารเดียวรูปเดียว สวยที่สุดในเช้าวันฟ้าใสที่แผ่นทองสะท้อนกับผิวน้ำบ่อรอบวัด (ค่าเข้า 500 เยน ไม่สามารถเข้าไปด้านในได้ ชมได้เฉพาะจากเส้นทางที่กำหนด) ป่าไผ่อาราชิยาม่าอยู่ห่างจากปลายทางรถราง Randen เพียงไม่กี่นาที ช่วงเช้าตรู่บรรยากาศขลังจริง ๆ แต่พอสาย ๆ ราวสิบโมงก็แน่นจริง ๆ เช่นกัน แนะนำให้เที่ยวรวมกับสวนวัดเทนริวจิ (มรดกโลกยูเนสโก) และสะพานโทเก็ตสึเคียวไปด้วยเลย ดีกว่าไปดูแค่ป่าไผ่อย่างเดียว ย่านเกอิชากิออนในเกียวโตให้รางวัลกับคนที่เดินเล่นยามเย็นเงียบ ๆ บนถนนฮานามิโคจิโดริ ด้วยโอกาสได้เห็นเกโกะหรือไมโกะเดินไปนัดหมาย แต่การถ่ายรูปพวกเธอโดยตรงตอนนี้ถูกจำกัดด้วยกฎท้องถิ่นในบางย่านแล้ว ควรเคารพกฎนี้

สี่แยกชิบุยะรองรับคนเดินข้ามได้มากถึง 3,000 คนต่อไฟเขียวหนึ่งรอบ มุมถ่ายรูปที่ดีที่สุดคือจากดาดฟ้าชมวิว Shibuya Sky หรือร้านสตาร์บัคส์ที่มองเห็นสี่แยกได้ รูปปั้นสุนัขฮาจิโกะใกล้ ๆ ยังคงเป็นจุดนัดพบที่เชื่อถือได้ที่สุดในโตเกียว ชินจุกุแบ่งเป็นสองฝั่ง ฝั่งหนึ่งคือย่านบันเทิงคาบูกิโจที่สว่างไปด้วยไฟนีออน (แนะนำไปช่วงหัวค่ำ ก่อนที่จะเริ่มวุ่นวายมากขึ้นตอนดึก) อีกฝั่งคือตรอกโกลเด้นไกอันเล็กจิ๋วแต่มีบรรยากาศจัดจ้าน เต็มไปด้วยบาร์ที่นั่งได้แค่หกคน ซึ่งมักเก็บค่าที่นั่งเล็กน้อยเป็นเงื่อนไขในการนั่งดื่ม ร้านเครื่องใช้ไฟฟ้าและอนิเมะหลายชั้นในอากิฮาบาระ (Yodobashi Camera, Mandarake) รองรับทั้งคนที่คลั่งไคล้จริงจังและคนที่แค่แวะผ่านมาด้วยความอยากรู้ คาเฟ่เมดและร้านเกมอาเขตช่วยเติมเต็มประสบการณ์ที่หาไม่ได้จากที่อื่นในเมือง ศาลเจ้าเมจิซ่อนตัวอยู่ในป่าที่ปลูกจากต้นไม้ 700,000 ต้นซึ่งประชาชนทั่วประเทศร่วมบริจาคเมื่อปี 1920 ห่างจากถนนทาเคชิตะในฮาราจุกุเพียง 5 นาทีเดิน การเปลี่ยนบรรยากาศแบบฉับพลันจากความเงียบสงบของป่าไม้ไปสู่ความวุ่นวายของแฟชั่นวัยรุ่นนี่แหละคือส่วนหนึ่งของประสบการณ์โตเกียวเอง

ฤดูปีนเขาอย่างเป็นทางการของภูเขาไฟฟูจิอยู่ระหว่างต้นเดือนกรกฎาคมถึงต้นเดือนกันยายน ซึ่งเป็นช่วงที่กระท่อมบนเขา จุดปฐมพยาบาล และรถสาธารณะไปยังจุดเริ่มต้นเปิดให้บริการ การปีนนอกช่วงนี้เหมาะสำหรับนักปีนเขาที่มีประสบการณ์สูงเท่านั้น และหน่วยงานท้องถิ่นไม่แนะนำอย่างจริงจังเพราะความเสี่ยงด้านสภาพอากาศ เส้นทางโยชิดะซึ่งได้รับความนิยมมากที่สุดในสี่เส้นทาง ใช้เวลาขึ้น 5-7 ชั่วโมง ลง 3-5 ชั่วโมงจากสถานีที่ 5 เป้าหมายตามธรรมเนียมคือออกเดินก่อนฟ้าสางเพื่อไปถึงยอดเขาให้ทันพระอาทิตย์ขึ้น (โกไรโก) ที่นอนในกระท่อมบนเขา (10,000-13,000 เยน) ควรจองล่วงหน้าหนึ่งสัปดาห์ในช่วงฤดูกาล แทนที่จะพยายามทำทุกอย่างให้เสร็จในคืนเดียว สำหรับนักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ที่ไม่ได้จะปีนเขา บริเวณทะเลสาบทั้งห้าของฟูจิ (โดยเฉพาะคาวากุจิโกะ) ให้วิวสวยถ่ายรูปได้เสมอ เจดีย์ชูเรอิโตะจัดองค์ประกอบภาพภูเขาไฟฟูจิคู่กับซากุระหรือใบไม้เปลี่ยนสีตามฤดูกาล และการล่องเรือชมทะเลสาบอาชิที่ฮาโกเน่จะเห็นฟูจิเป็นฉากหลังในวันที่ฟ้าใส แต่วันที่ฟ้าใสจริง ๆ นั้นเกิดขึ้นน้อยกว่าที่รูปถ่ายทำให้เข้าใจ การวางแผนไปดูสองครั้งจึงช่วยเพิ่มโอกาสสำเร็จ

การแช่ออนเซ็นมีมารยาทที่ต่อรองไม่ได้ ต้องอาบน้ำและล้างตัวให้สะอาดใต้ฝักบัวก่อนลงบ่อรวม ห้ามปล่อยให้ผ้าขนหนูผืนเล็กสำหรับปิดบังร่างกายสัมผัสน้ำในบ่อเด็ดขาด และต้องมัดผมยาวให้เรียบร้อย รอยสักยังคงถูกจำกัดในออนเซ็นแบบดั้งเดิมหลายแห่ง (เพราะในอดีตเชื่อมโยงกับกลุ่มยากูซ่า) แม้ว่าสถานที่ที่เป็นมิตรกับรอยสักจะเริ่มมีการทำเครื่องหมายและรวบรวมไว้ในแอปและเว็บไซต์เฉพาะทางมากขึ้นเรื่อย ๆ หากเรื่องนี้สำคัญกับคุณควรตรวจสอบล่วงหน้า ฮาโกเน่ ซึ่งนั่งรถไฟจากโตเกียวเพียง 90 นาที รวมการพักในเรียวกังเข้ากับออนเซ็นและวิวภูเขาไฟฟูจิจากบางบ่อ พร้อมพิพิธภัณฑ์กลางแจ้งฮาโกเน่ คุซัทสึในจังหวัดกุมมะขึ้นชื่อเรื่องยุบาตาเกะ (ทุ่งน้ำพุร้อน) ใจกลางเมือง และเป็นหนึ่งในแหล่งน้ำพุร้อนธรรมชาติที่มีอัตราการไหลแรงที่สุดในญี่ปุ่น เบปปุในเกาะคิวชูมีนรกความร้อนใต้พิภพแยกกันแปดแห่งให้ชม ไม่ใช่ให้แช่ นอกเหนือจากระบบออนเซ็นสำหรับแช่จริงที่ครบครันของตัวเอง สวนลิงจิโกกุดานิใกล้นากาโนะ ที่ลิงหิมะป่าแช่ตัวในบ่อน้ำพุร้อนของมันเองทุกฤดูหนาว เป็นการพบเจอสัตว์ป่าที่แท้จริงและมีเอกลักษณ์ ไม่ใช่โมเมนต์ถ่ายรูปที่จัดฉาก

เครือข่ายชินคันเซ็งเชื่อมโตเกียวกับเกียวโตในเวลาไม่ถึง 2.5 ชั่วโมง และโตเกียวกับฮิโรชิม่าในเวลาไม่ถึง 4 ชั่วโมง มีรถออกทุก 10-15 นาทีบนเส้นทางโทไคโดที่พลุกพล่านที่สุด และความตรงต่อเวลาวัดกันเป็นวินาที ไม่ใช่นาที JR Pass (7, 14 หรือ 21 วันติดต่อกัน) ครอบคลุมการเดินทางไม่จำกัดบนเส้นทาง JR และชินคันเซ็งส่วนใหญ่ (ยกเว้นรถที่เร็วที่สุดอย่างโนโซมิและมิซึโฮะ) ตอนนี้สามารถซื้อออนไลน์ล่วงหน้าหรือที่สถานีใหญ่ในญี่ปุ่นก็ได้ แม้การซื้อล่วงหน้ามักจะถูกกว่า แต่พาสนี้จะคุ้มค่าจริง ๆ ก็ต่อเมื่อเดินทางระยะไกลจริงจังข้ามหลายเมือง การเดินทางไป-กลับโตเกียว-เกียวโต-โตเกียวเพียงครั้งเดียวมักจะถูกกว่าถ้าซื้อตั๋วแยก การจองที่นั่ง (ฟรีถ้ามีพาส เสียค่าธรรมเนียมเล็กน้อยถ้าไม่มี) ควรจองล่วงหน้าในช่วงเทศกาลที่คนเยอะ (กลางเดือนโกลเด้นวีคต้นเดือนพฤษภาคม เทศกาลโอบงกลางเดือนสิงหาคม ปีใหม่) บัตร IC (Suica, Pasmo) ใช้ได้กับรถไฟท้องถิ่น รถไฟใต้ดิน และรถบัสทั่วประเทศ เป็นตัวเลือกที่ใช้ประโยชน์ได้มากกว่าสำหรับใครที่ไม่ได้วางแผนเดินทางไกลระหว่างเมือง

ราเมงมีความหลากหลายตามภูมิภาค ควรเลือกกินตามสไตล์มากกว่ามองว่าเป็นเมนูเดียวกันทั้งหมด ทงคตสึฮากาตะ (ฟุกุโอกะ) คือน้ำซุปกระดูกหมูเข้มข้น ตามธรรมเนียมเสิร์ฟพร้อมเส้นบาง และมีเส้นเพิ่มฟรี (คาเอดามะ) มิโสะซัปโปโรใส่ถั่วเหลืองหมักและมักใส่ข้าวโพดกับเนย เหมาะกับฤดูหนาวที่หนาวจัดของฮอกไกโด โชยุโตเกียวใช้น้ำซุปใสจากซีอิ๊วเป็นจุดอ้างอิงที่สไตล์ภูมิภาคอื่นมักถูกนำมาเทียบด้วย ไคเซกิ ธรรมเนียมอาหารหลายคอร์สแบบทางการของเกียวโต จัดเรียงอาหารตามวิธีปรุงและฤดูกาลมากกว่าประเภทของจาน ราคาปกติอยู่ที่ 15,000-30,000 เยนต่อคนที่ร้านเรียวเทที่แท้จริง และต้องจองล่วงหน้านานพอสมควร อิซากายะเป็นรูปแบบการกินข้าวนอกบ้านที่เข้าถึงง่ายและเป็นกันเองมากกว่า ควรสั่งอาหารจานเล็กหลายจานพร้อมกัน (ยากิโทริ เอดามาเมะ คาราอาเกะ) แทนที่จะสั่งจานหลักจานเดียว และเตรียมใจไว้ว่าจะมีค่าที่นั่งเล็กน้อย (โอโทชิ ปกติ 300-500 เยน) บวกเข้าบิลโดยอัตโนมัติ ซึ่งเป็นธรรมเนียมปฏิบัติทั่วไปเกือบทั้งประเทศ ไม่ใช่การโกงเงิน

ฮอกไกโด เกาะเหนือสุดของญี่ปุ่น มีสภาพอากาศและจังหวะชีวิตที่ต่างไปโดยสิ้นเชิง เทศกาลหิมะซัปโปโร (ต้นเดือนกุมภาพันธ์) ดึงดูดนักท่องเที่ยวหลายล้านคนให้มาชมประติมากรรมน้ำแข็งขนาดมหึมา ขณะที่ฤดูร้อนนำมาซึ่งทุ่งลาเวนเดอร์ที่ฟุราโนะและอาหารทะเลระดับโลก (เม่นทะเล ปู แซลมอน) ที่ตลาดนิโจซัปโปโร นิเซโกะและฟุราโนะเป็นหนึ่งในรีสอร์ตสกีหิมะผงที่ดีที่สุดในเอเชีย ดึงดูดนักท่องเที่ยวกีฬาฤดูหนาวจากนานาชาติมากขึ้นเรื่อย ๆ โอกินาว่า อยู่ปลายสุดทางใต้ของญี่ปุ่น มีความแตกต่างทั้งด้านวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ เคยเป็นอาณาจักรริวกิวที่เป็นอิสระจนถึงปี 1879 มีภูมิอากาศกึ่งร้อนชื้น อาหารเฉพาะถิ่น (โกยาจัมปุรุ โซบะโอกินาว่า) และภาษาถิ่นของตัวเอง พร้อมจุดดำน้ำและดำน้ำตื้นที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งของญี่ปุ่นตามแนวปะการังซึ่งแทบไม่มีให้เห็นบนเกาะหลัก ทั้งสองภูมิภาคต้องเดินทางด้วยเที่ยวบินภายในประเทศ หรือสำหรับฮอกไกโดต้องนั่งชินคันเซ็งไกลพอสมควรบวกกับรถไฟท้องถิ่นจากโตเกียว ทำให้เป็นทริปต่อขยายที่ต้องตั้งใจไปเป็นพิเศษ ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของทริปแรกที่ไปญี่ปุ่นโดยปริยาย

ฤดูซากุระ (ปกติปลายเดือนมีนาคมถึงต้นเดือนเมษายนที่โตเกียวและเกียวโต ช้ากว่านั้นทางเหนือ) เป็นช่วงเวลาท่องเที่ยวที่มีความต้องการสูงที่สุดของญี่ปุ่น ควรจองที่พักล่วงหน้า 6 เดือนขึ้นไปและเตรียมใจไว้กับราคาช่วงพีค เพราะวันบานดอกที่แน่นอนเปลี่ยนไปทุกปีและสามารถติดตามได้จากพยากรณ์อย่างเป็นทางการของกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น ใบไม้เปลี่ยนสีฤดูใบไม้ร่วง (โคโย กลางเดือนพฤศจิกายนที่เกียวโต เร็วกว่านั้นในพื้นที่ภูเขาและทางเหนือ) สวยงามไม่แพ้ซากุระในแง่ภาพ แต่คนน้อยกว่าอย่างเห็นได้ชัด และมักเป็นทางเลือกที่ประหยัดกว่าสำหรับทริปแรก ฤดูร้อน (มิถุนายน-สิงหาคม) มีฤดูฝนในเดือนมิถุนายนตามด้วยความร้อนและความชื้นที่รุนแรง รวมถึงความเสี่ยงไต้ฝุ่นที่กระจุกตัวในเดือนสิงหาคม-ตุลาคม ซึ่งอาจรบกวนตารางชินคันเซ็งและเที่ยวบินแบบกะทันหัน ควรเผื่อวันสำรองไว้หนึ่งวันสำหรับทริปที่ตกช่วงนี้ ฤดูหนาว (ธันวาคม-กุมภาพันธ์) แห้งและหนาวทางฝั่งแปซิฟิก เหมาะกับการชมภูเขาไฟฟูจิให้เห็นชัด แต่นำหิมะตกหนักมาสู่ชายฝั่งทะเลญี่ปุ่นและฮอกไกโด ทำให้เกิดฤดูสกีที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวไปที่นิเซโกะและฮาคุบะ