Peking

De Verboden Stad (het Paleismuseum) is het grootste paleiscomplex ter wereld — 980 bewaarde gebouwen langs een precieze noord-zuidas. Je komt binnen via de Meridiaanpoort (Wumen), steekt de Gulden Waterbrug over, en de Hal van de Hoogste Harmonie rijst voor je op — het grootste houten bouwwerk van China, waar kroningen en keizerlijke audiënties plaatsvonden op een met drakenmotieven uitgehouwen marmeren terras. Het binnenhof daarachter bevat de vertrekken van de keizer, het paleis van de keizerin en de schatkamergalerijen met jade, keramiek, schilderkunst en kalligrafie van millennia. Reken op minstens drie uur; serieuze bezoekers komen meermaals terug. De collecties wisselen voortdurend — de keramiekgalerij en de klokkengalerij (Europese uurwerken die aan Qing-keizers werden geschonken) zijn vaste hoogtepunten. Combineer met het Jingshan-park er recht achter voor het panorama over de daken.

De Chinese Muur is niet één muur maar een netwerk van vestingwerken van meer dan 21.000 kilometer — de meestbezochte stukken liggen binnen een dagtrip van Peking. Badaling (70 km noordwestelijk), het best ontwikkelde en bereikbare stuk, heeft kabelbanen en geplaveide paden maar trekt enorme drukte — kom vóór acht uur of op een doordeweekse dag. Mutianyu (73 km noordoostelijk) is de aanrader: gerestaureerd Ming-metselwerk, een kabelbaan omhoog en een rodelbaan omlaag, rustiger dan Badaling maar goed voorzien. Jinshanling (130 km noordoostelijk) beloont wandelaars met half-gerestaureerde muur over bergkammen — de zonsopgang vanaf de oostelijke wachttorens is een van de iconische foto-ervaringen van China. Simatai (120 km noordoostelijk), het enige 's nachts geopende stuk, biedt verlichte muurwandelingen onder de sterren. Voor- (april–mei) en najaar (september–oktober) bieden de beste omstandigheden; de zomer is heet en heiig, de winter koud maar rustig, met soms sneeuw voor spectaculaire foto's.

De hutongwijken van Peking — de dichte netwerken van smalle stegen met eenlaagse hofjeswoningen (siheyuan) — vormen het bewaarde weefsel van een stad die verder als moderne hoofdstad herbouwd is. Het merengebied Shichahai (Houhai, Qianhai, Xihai) behoudt een samenhangend gebied van hutongs rond drie verbonden meren, waar barterrassen, theehuizen en kleine restaurants de waterkant omzomen en riksjatochten door de woonstegen erachter slingeren. Nanluoguxiang, een tot voetgangersstraat omgevormde hutong, trekt jonger publiek naar onafhankelijke boetieks en dakcafés. Dashilar, de commerciële hutongwijk ten zuiden van Tiananmen, behoudt de sfeer van de oude Pekingse handel — winkels voor traditionele geneeskunde, zijdezaken en Quanjude (de pekingeend-institutie, opgericht in 1864). Voor een minder toeristische ervaring verken je de hutongs ten oosten van de Trommeltoren of rond Baitasi.

De Hemeltempel (Tiantan), UNESCO-werelderfgoed, is waar Ming- en Qing-keizers jaarlijks om een goede oogst baden. De Hal van Gebed voor Goede Oogsten — een rond gebouw met drie daken op een drielaags marmeren terras — is een van de meest herkenbare bouwwerken uit de Chinese architectuur. Het omringende park (267 hectare, vier keer zo groot als de Verboden Stad) is even boeiend: kom bij dageraad om de gepensioneerde Pekingnezen te zien die tai chi beoefenen, dansen, Peking-opera zingen, kaarten en vliegeren. Het Beihai-park, een van de oudste keizerlijke tuinen van China, draait om een meer met de Witte Dagoba op Jade-eiland. Het Zomerpaleis (Yiheyuan) aan het Kunming-meer combineert de tempels en paviljoens van de Heuvel der Levensduur met een uitgestrekt aangelegd meer — de 728 meter lange Lange Corridor, beschilderd met meer dan 14.000 taferelen, is op zich al een kunstwerk.

Pekingeend is het kenmerkende gerecht van de stad en een van de grote culinaire ervaringen ter wereld — de hele eend wordt in een hangoven geroosterd tot de huid knapperig en lakrood is, daarna aan tafel gesneden en met lente-ui, komkommer en zoete bonensaus in dunne pannenkoekjes gerold. Quanjude (opgericht in 1864) en Da Dong zijn de twee bekendste adressen; Siji Minfu bij de Verboden Stad biedt de ervaring voor lagere prijzen. Naast de eend reikt de eetcultuur van keizerlijke hofkeuken tot het islamitische Hui-streetfood langs Niujie (lamsspiesjes, sesamflatbread, handgetrokken noedels), jianbing (de hartige ontbijtpannenkoek), zhajiangmian (dikke tarwenoedels in gefermenteerde sojasaus) en hotpot — de Pekingse koperpan-hotpot gebruikt een heldere schapenbouillon, duidelijk anders dan de vurige Sichuan-versie.

De 798 Art District (Dashanzi), gebouwd in buiten gebruik gestelde militaire elektronicafabrieken uit de jaren vijftig (oorspronkelijk een Chinees-Oost-Duits project), is uitgegroeid tot een van de belangrijkste hedendaagse-kunstwijken van Azië. Galeries als het UCCA Center for Contemporary Art en Pace Gallery Beijing betrekken enorme door het Bauhaus beïnvloede industriehallen. Straatkunst, sculpturen en onafhankelijke boekhandels vullen de stegen ertussen; toegang tot de meeste galeries is gratis. Daarbuiten omvat de culturele infrastructuur van Peking het Nationaal Centrum voor Podiumkunsten (het 'Ei', een titanium-glazen koepel bij Tiananmen), het Capital Museum en het Olympisch Park met het Vogelnest-stadion en de Water Cube uit de Spelen van 2008. Voor hypermodern Peking staan het CCTV-hoofdkantoor (de lustoren van Rem Koolhaas) en het Wangjing SOHO van Zaha Hadid voor een stad die op een ongeëvenaarde schaal en snelheid bouwt.

Beijing Capital International Airport (PEK) verwerkt de meeste internationale vluchten; de nieuwere Daxing International Airport (PKX), een zeester-vormig ontwerp van Zaha Hadid ten zuiden van de stad, bedient een groeiend deel van de routes. Het metronet (27 lijnen, ruim 800 kilometer) is efficiënt, goedkoop en dekt de meeste bezienswaardigheden — lijn 1 verbindt Tiananmen met Wangfujing, lijn 2 omcirkelt de oude stad. Taxi's zijn er volop en op de meter; ride-hailing via Didi vereist een Chinees telefoonnummer en mobiel betalen. Peking is uitgestrekt — reken ruim reistijd tussen de bezienswaardigheden. De luchtkwaliteit wisselt per seizoen: de herfst (september–november) biedt meestal de helderste lucht ('Beijing blue'), terwijl het winterstookseizoen smog kan brengen. Het voorjaar brengt soms stofstormen uit de Gobi. Mandarijn is de dagelijkse taal; Engels is beperkt tot internationale hotels en informatiecentra. Een vertaalapp met offlinefunctie is onmisbaar.