Geld in India

De roepie is een gesloten munt: koop hem niet vooraf

De Indiase roepie (INR, ₹) is een gedeeltelijk gesloten valuta: buitenlandse toeristen mogen hem in het buitenland niet in noemenswaardige hoeveelheden kopen, en voor niet-ingezetenen geldt bij aankomst een invoergrens van 25.000 ₹ contant. Vooraf roepies regelen bij je eigen bank is hier dus geen goede voorbereiding maar een doodlopende weg. De standaardroute is simpel: land met wat euro's of dollars als achtervang en neem meteen roepies op bij een bankautomaat in de aankomsthal — elke grote internationale luchthaven van India heeft er meerdere die internationale kaarten accepteren. In omloop zijn biljetten van 10, 20, 50, 100, 200 en 500 ₹ en munten van 1, 2, 5 en 10 ₹; het biljet van 2.000 wordt niet meer uitgegeven en wordt in winkels steeds vaker geweigerd. Hotels en niet-geautoriseerde straatwisselaars geven slechte koersen en kun je overslaan.

Pinnen bij een bankautomaat is de aankomstroute

Automaten van de grote Indiase banken accepteren betrouwbaar internationale kaarten en staan op elke luchthaven, in elk stadscentrum, bij treinstations en in winkelcentra. De limiet per opname ligt doorgaans tussen de 10.000 en 25.000 ₹; je eigen bank bepaalt daarnaast je daglimiet en de kosten voor opnames in het buitenland. Neem twee kaarten van verschillende netwerken mee als achtervang tegen een automaat die er één niet herkent — dat is hier de meest voorkomende hobbel. Automaten van niet-bancaire exploitanten en die in kleinere plaatsen zijn minder betrouwbaar voor buitenlandse kaarten en rekenen soms meer. En houd rekening met het ritme van het land: rond grote feestdagen en aan het eind van het weekend kunnen automaten leeg raken, dus neem op tijd op in plaats van op het laatste moment.

India betaalt met QR-codes, niet met je pas

Het dagelijkse betalen loopt in India via UPI: mensen scannen een QR-code met een betaalapp en rekenen zo alles af, van de riksja tot de groenteboer tot de supermarkt. Voor bezoekers bestaat daar inmiddels een route naartoe in de vorm van een vooruitbetaalde toeristenwallet die je op aankomstluchthavens kunt regelen en met roepies oplaadt, waarna je net als iedereen QR-codes scant. Dat is het verschil met thuis in één zin: iDEAL en Tikkie werken hier niet, en de Indiase tegenhanger is UPI. Contactloos betalen met een internationale kaart werkt in hotels, winkelcentra, supermarkten en restaurants in het middensegment en hoger, maar de acceptatie zakt snel buiten de steden en bij kleine zaken. Een vooruitbetaalde reiskaart in roepies is voor langere reizen vaak het voordeligste instrument: je zet de koers vast en gebruikt hem overal waar de grote kaartnetwerken worden geaccepteerd. Hoe je vervoer ter plaatse betaalt en afspreekt, staat in de vervoersgids.

Servicekosten, fooi en afdingen: drie verschillende dingen

In veel stadsrestaurants en hotels wordt automatisch een servicetoeslag van rond de tien procent op de rekening gezet. Staat die erop, dan hoef je verder geen fooi te geven; staat hij er niet op, dan is ongeveer tien procent de conventie. Voor diensten geldt een eigen schaal: een kruier of het schoonmaakpersoneel krijgt een paar tientallen roepies per keer, een gids of een chauffeur voor een hele dag enkele honderden, en een rit met de meter rond je af naar boven op de dichtstbijzijnde tien roepie. Afdingen is weer iets anders en hoort erbij op straatmarkten, bij souvenirkramen en in riksja's zonder meter — maar niet in winkelcentra, supermarkten, ketenrestaurants of bij taxidiensten met een vaste tarieflijst. Wie dat onderscheid maakt, onderhandelt op de juiste plek en betaalt op de andere gewoon wat er staat.