Naoero (Nauru)

Het binnenland van Nauru was ooit bedekt met eeuwenoude fosfaatafzettingen, gevormd over miljoenen jaren door het broeden van zeevogels. Het Duitse koloniale bestuur begon in 1906 met commerciële winning, en de mijnbouw ging door onder Australisch, Brits en Nieuw-Zeelands bestuur, door beide wereldoorlogen en de Japanse bezetting heen, tot aan het tijdperk van het zelfbestuur van Nauru na de onafhankelijkheid in 1968. Toen de grootschalige winning geleidelijk afnam, was ongeveer 80% van het landoppervlak van het eiland geërodeerd tot een veld van scherpe kalksteenpilaren tot 15 meter hoog, volledig ongeschikt voor landbouw of bewoning. Later werden herstelpogingen ondernomen met geïmporteerde grond, maar het effect was beperkt vanwege dit poreuze, door de zon uitgedroogde koraalgesteente, en dit maanoppervlaklandschap blijft nog steeds een van de duidelijkste voorbeelden ter wereld van het spoor dat een op grondstoffen gebaseerde economie achterlaat, zelfs nadat de grondstof is uitgeput.

Command Ridge, 71 meter hoog, is het hoogste punt van Nauru, waar bunkers, kustartilleriestellingen en tunnels bijeenkomen die tijdens de Tweede Wereldoorlog werden gebouwd, uit een tijd waarin de strategische ligging van het eiland een garnizoen vereiste. Deze ruïnes zijn grotendeels in oorspronkelijke staat bewaard zonder restauratie, roesten stil weg onder tropische begroeiing, en dienen tegelijkertijd als het beste uitzichtpunt van het eiland: vanaf de kam ziet men in één oogopslag de hele ringweg, de kuststrook met bewoning en het maanoppervlaklandschap in het binnenland — een zeldzame kans om bijna een hele soevereine staat vanaf één punt te zien.

Het Buadameer is een ondiep brak meer, gevormd door regenwater dat door de omringende kalksteen is gesijpeld, gelegen in een natuurlijke laagte die niet door de mijnbouw is aangetast, waardoor het de enige hoek van het binnenland is waar bananenbomen en pandanuspalmen nog dicht begroeid staan. De bevolking van Nauru drijft al lang op kleine schaal visteelt aan de oever van het meer, en het district Buada eromheen (een van de 14 bestuurlijke districten van Nauru) behoudt nog steeds een rustige, landelijke sfeer, die sterk contrasteert met zowel het verlaten maanoppervlaklandschap dieper in het binnenland als de dichte kuststrook met bewoning. Een klein pad verbindt het meer met de ringweg, en deze korte omweg wordt meestal gecombineerd met een bezoek aan Command Ridge.

De enige verharde weg van Nauru loopt langs de hele kustlijn van het eiland en vormt een ring van 19 km, het duurt ongeveer 30 minuten om hem van begin tot eind te rijden — een werkelijk nieuwe ervaring voor reizigers die gewend zijn aan landen die te groot zijn om in hun geheel door een autoraam te zien. Onderweg staat een verlaten fosfaatlaadkraan, ooit gebruikt om erts rechtstreeks op schepen te laden; bij de Anibare-baai aan de oostkust van het eiland liggen het mooiste zwarte vulkanische zandstrand van Nauru en een kleine boothaven; in het laaggelegen district Yaren bevinden zich het parlement, de luchthaven en de meeste regeringsinstellingen, en hoewel Nauru officieel geen hoofdstad heeft, vervult dit district in de praktijk die rol. Het dagelijks leven langs de weg is vrij dicht: winkels, kerken en huizen staan dicht op elkaar in deze smalle en lange kuststrook met bewoning, waar bijna de hele bevolking van het land woont.

Om Nauru te bereiken, is er geen andere manier dan te vliegen met Nauru Airlines vanuit Brisbane — dit is de enige internationale luchtverbinding van Nauru, met relatief weinig vluchten die niet dagelijks worden uitgevoerd, dus annuleringen komen vaak voor, en reizigers moeten voldoende marge in hun schema inbouwen en geen te krappe aansluitingen plannen. De reizigers die Nauru bezoeken, zijn behoorlijk divers: een klein deel komt uit nieuwsgierigheid of om het doel te bereiken van het ‘bezoeken van alle landen ter wereld’, terwijl ambtenaren, medewerkers van ontwikkelingshulp en humanitaire hulp, en aannemers die faciliteiten ondersteunen die verbonden zijn met de Australische overheid, de overgrote meerderheid van de buitenlandse bezoekers van Nauru vormen. Accommodatie is beperkt tot een paar kleine hotels bij het district Yaren en de luchthaven, de keuze aan restaurants is eveneens beperkt, en het meeste voedsel en de dagelijkse benodigdheden worden per schip of vliegtuig uit Australië geïmporteerd, waardoor de dagelijkse kosten van levensonderhoud merkbaar hoger liggen dan op het Australische vasteland.