Reisgids Thailand

Er zijn twee kalenders die je met elkaar moet verzoenen. Voor het culturele rondje — Bangkok, de oude hoofdsteden en het noorden — zijn de koele maanden rond de jaarwisseling het prettigst: droog, beloopbaar en vol feesten. Voor de eilanden draaien de twee kusten op ongeveer tegengestelde moessons, dus er is bijna altijd wel een goede kust: de kalender kiest de kust en niet andersom. Het enige voorbehoud is het brandseizoen in het noorden tussen het einde van de winter en het voorjaar, wanneer rook een reisschema kan omgooien; valt je reis daarin, kijk dan naar de actuele luchtkwaliteit en leg het zwaartepunt bij de kust.

Twee weken is de comfortabele vorm voor een eerste keer: drie of vier dagen Bangkok met een dag tussen de ruïnes van Ayutthaya, en daarna óf het noordelijke hoofdstuk óf een eilandhoofdstuk aan de kust die het seizoen begunstigt — ambitieuze reizen doen beide door de lange stukken te vliegen. Met tien dagen werkt hetzelfde schema als je één regio laat vallen; met drie weken krijgt de hele boog lucht. De dag-voor-dagindeling staat in de route van twee weken.

Laat het seizoen en je benen beslissen. Het culturele rondje — tempels, ruïnes, markten — is veel lopen en komt beter tot zijn recht in koelere maanden met frisse energie, wat pleit voor cultuur eerst en strand als afsluiting; dat is de klassieke volgorde. Maar valt het goede weerraam van je gekozen kust juist aan het begin van de reis, draai het dan om: boten hangen van de zee af, en een gemist weerraam weegt zwaarder dan een tempel, want die gaat elke dag open. In beide volgordes is de hoofdstad de ingang — hoe je die leest staat in de gids over Bangkok als waterstad en treinstad.

Moeiteloos, en dat doen de meesten ook. Het land heeft een spoorlijn met nachttreinen, een dicht net goedkope binnenlandse vluchten voor de lange sprongen en gecombineerde bus-boot-tickets naar de eilanden; in Bangkok ontwijken de verhoogde trein en de metro het verkeer. Een scooter huren heeft alleen zin op rustige eilanden en met een rijbewijs dat geldig is voor die categorie. Per vervoermiddel staat het uitgewerkt in de vervoersgids.

Waarschijnlijk het beste. De toeristische infrastructuur is diep zonder het land te verstikken, het vervoer is te doorgronden, Engels werkt in toeristische situaties, straatvoedsel draait op een doorloopsysteem dat gezond verstand beloont, en de prijzen laten ruimte om fouten te maken. Voor Nederlandse reizigers is het bovendien vaak de eerste halte van een langere reis door de regio, omdat het goed verbonden is met zijn buren. De risico's die er werkelijk toe doen zijn andere dan mensen verwachten — verkeer en water vóór criminaliteit — en die staan in de gids over gezondheid en veiligheid.

Vier dingen, in de praktijk: één dun kledingstuk dat schouders én knieën bedekt, want dat lost elke tempel in het land op; een regenjack in de groene maanden, omdat buien overtrekken maar snel komen; offline kaarten voor eilandhoeken en bergwegen waar het bereik wegvalt; en iets warms voor de nachttreinen en de langeafstandsbussen, waar de airco is afgesteld op wie zijn eigen deken meeneemt. De rest koop je daar beter en goedkoper dan hier.